RSS  

دردهای کهنه در آستانه سال نو

حسن فاخری

خبر 1 : مردی به علت ناتوانی مالی خرید عید و کشمکش با همسرش در این مورد پس از عصبانیت زنش را با کوبیدن لوله ای بر سر وی کشت و در پی این حادثه خود را حلق آویز کرد.

خبر 2: نوجوانی 13 ساله به علت خودداری برادر 9 ساله اش در همراهی نکردن او برای فروش کاه (کولش) چهارشنبه سوری در پی یک درگیری ناخواسته برادرش را با چاقو کشت.

اخبار و سوانح چهارشنبه و روزهای آخر هر سال هرچند که ناراحت کننده هستند ولی هر سال اخباری مانند دو خبر فوق نیز در آستانه عید دل هر خواننده ای را می آزارد.

بر حسب مقتضیات حرفه ای ، خبرنگاران بیشتر از هر قشر دیگر درگیر چنین موضوعاتی می شوند و همه ساله عید خود را با اخبار و خاطره چنین وقایع تلخ و ناگواری که رنگ محرومیت دارد ، آغاز و سپری می کنند.

خبرنگاران در ایام عید هر چند که همانند سایر اقشار جامعه به دید و بازدید می پردازند و در ظاهر می خندند ولی مطمئن هستم که آنهایی که از وجدان بیدار برخوردارند و قانون "به من چه" را فراموش کرده اند ، با این حالی که تنها توانسته اند بخشی از این وقایع تلخ را در قالب شسته و روفته خبر بریزند و بخشهای درآور را به علت محذوریت و اصول حرفه ای بازگو نکنند ، در پس این چهره خندان قلبی پر درد دارند.

در چین مواقعی همواره هر تک تک ما که قلبی درد آشنا دارد حتما آروز می کند که ای کاش نه عیدی در کار بود و نه حوادثی این چنین که به علت مسابقه برای نو شدن و کسب پول بیشتر صورت می گیرد.

آیا بهار و عید صرفا به معنی نو شدن سال ، طبیعت ، لباس ، خرج پول جمع آوری شده در طول سال ، پز دادن ، استراحت کردن ، مسافرت و .... است یا فرصتی برای ”حول حالنا الی احسن الحال“ شدن.

راستی ما چرا همواره به دنبال حال احسن هستم و چرا نسبت به زندگانی خود و نزدیکان خود چنین غفلت می کنیم که حال احسن امروز خود را به حال احسن فردای نامعلوم می فروشیم و بعد از آن خود را دایم سرزنش می کنیم که اگر چنین می کردیم ، چنان می شد.

وقتی چنین حوادثی را می شنوم و یا خبری این چنین را تحریر می کنم همیشه ناخودآگاه به یاد این شعر صائب تبریزی می افتم که می گوید:

بس که بد می گذرد زندگی اهل جهان

مردم از عمر چو سالی گذرد عید کنند.

شاید این شعر به بیانی دیگر برای عده زیادی از هموطنان ما عین واقعیت باشد در حالی که به راحتی و با کمترین هزینه می توان با کمی دقت و با کمی گذشت از مال دنیا از بروز حوادث تلخی همچون موارد بالا جلوگیری کرد.

در آستانه سال نو افراد خیر زیادی وجود دارند که دست به کارمی شوند و علاوه بر سازمانها و نهادهای حمایتی اقدام به خدمات رسانی و مساعدت به نیازمندان می کنند و با این اقدام قابل تقدیر باری از دوش برخی از خانواده ها بر می دارند.

ولی با این حال باز کسانی هستند که از چرخه افراد شناسایی شده نیازمند خارج هستند و علل مختلفی موجب شده که حتی از طرح دریافت کمک خودداری کنند و به امید آینده ای بهتر صبر پیشه کنند و شب عید را بدون سفره هفت سین و تنقلات و دید و و بازدیدهای رنگارنگ سپری کنند.

اگر کمی چشمان خود را باز کنیم و با دقت از احوال نزدیکان خود جویا شویم ، نمونه هایی این چنین در همسایگی و یا در میان بستگان خود می یابیم و اگر یافتیم باید به دنبال مناسب ترین راه برای همدردی و مساعدت عزتمندانه باشیم.

عید فقط روز اول فرودین نیست. عید هر سال و عید مومن در تمام روزهای سال توزیع شده و اگر روزی گرهی از کار کسی به دست بنده ای گشوده شود ، آن روز عید همان بنده و عیدی بزرگ برای گشایشگر آن است.

همه ما عادت کرده ایم که در روز اول فروردین به بهانه نو شدن سال به دیدن بستگان ، همسایگان و همه نزدیکان برویم ، تبریکی بگوییم و آروزی سالی پربار ، پربرکت و عاری از مشکل را برای آنها بر زبان جاری سازیم و در روزهای عادی سال حتی یکبار هم گذرمان به خانه آن افراد نیفتد و سراغی از آنها بگیریم.

قصد بر آن نیست که در این مقال این رسم نیکو در این روز خاص و نیکو زیر سوال برود ولی تلخی های دو خبر فوق درست کمتر از یک هفته قبل از عید به وقوع پیوسته و اگر هر کدام از همان افرادی که با البسه ای نو و رنگین به دیدار بستگان و نزدیکان خود می روند ، با صرف نظر کردن از چند تا هزار تومنی کمتر از انگشتان یکدست به موقع اقدام می کردند ، در روز عید مجبور به پوشیدن لباس سیاه در غم از دست دادن یکی از نزدیکان و بستگان خود نمی شدند.

به بیانی دیگر به راحتی قابل محاسبه است: آیا به نظر شما بستگان افراد قید شده در دو خبر فوق که پس از فوت آنها اقدام به هزینه کردن برای تحریر و نصب پلاکارت و پارچه نوشته تسیلت نموده اند اگر به موقع آن مبالغ ناچیز را که موجب بروز چنین حوادث تلخی شده هزینه می کردند ، چنین اتفاقاتی روی می داد؟

بیایید کمی تامل کنیم و دعای "حول حالنا الی احسن الحال" را خودمان در روزهای آخر سال اجرا کنیم و در این راه از خدای خود یاری بطلبیم که روزی رسان اوست و بهترین "حال" را او به دست خودمان برای ما و برای نزدیکانمان رقم می زند.